Czym się różni kuna od łasicy?

Kuna różni się od łasicy przede wszystkim wielkością: kuna jest mniej więcej dwa–trzy razy dłuższa i kilka do kilkudziesięciu razy cięższa, ma długi, puszysty ogon i jasną plamę na gardle, a łasica to niewielki, smukły drapieżnik z krótkim ogonem i białym brzuchem. Oba zwierzęta należą do rodziny łasicowatych, ale do różnych rodzajów: kuny do rodzaju Martes, łasica do rodzaju Mustela. Różnią się też trybem życia, pokarmem i statusem prawnym w Polsce.

Kuna i łasica – pokrewne, ale różne zwierzęta

Kuny i łasice to drapieżniki z rodziny łasicowatych (Mustelidae), do której należą też m.in. tchórz, gronostaj, borsuk i wydra. Wszystkie mają wydłużone ciało i stosunkowo krótkie nogi, dlatego bywają mylone, zwłaszcza gdy mignie się je tylko przez chwilę.

W Polsce żyją dwa gatunki kun: kuna domowa (Martes foina) i kuna leśna (Martes martes). „Łasica” w potocznym znaczeniu to zwykle łasica pospolita, zwana też łaską (Mustela nivalis). Jej najbliższym krewnym w naszym kraju jest gronostaj.

Jak odróżnić kunę od łasicy? Wygląd i rozmiar

Najprostszym kryterium jest wielkość. Kuna domowa ma ciało długości ok. 45–53 cm i ogon ok. 25–30 cm, a waży ok. 1,1–1,5 kg. Kuna leśna jest podobna: ciało ok. 40–53 cm, ogon ok. 22–28 cm. Łasica pospolita mierzy zwykle od kilkunastu do dwudziestu kilku centymetrów, ma ogon długości kilku centymetrów i waży od kilkudziesięciu do ok. 250 gramów; samce są wyraźnie większe od samic.

Drugą cechą jest ogon. U kuny jest długi i puszysty – stanowi wyraźną część sylwetki. U łasicy jest krótki i jednolicie brązowy. Trzecią – ubarwienie: kuna jest brązowa z jasną plamą na gardle i piersi, a łasica ma brązowo-rudy grzbiet i białe gardło oraz brzuch, z wyraźną granicą między tymi barwami.

Sylwetka też się różni. Kuna przypomina smukłego kota z dłuższymi nogami i dobrze się wspina. Łasica jest bardzo wąska i niska – potrafi wchodzić do nor gryzoni, na które poluje.

Tryb życia, pokarm i siedliska

Kuny są wszystkożerne w szerokim sensie: jedzą gryzonie, ptaki i jaja, płazy, owady, a także owoce. Kuna domowa trzyma się blisko ludzi – mieszka w budynkach gospodarczych, na strychach, w ruinach, a nawet w centrach miast. To z nią wiążą się szkody: kuna domowa potrafi przegryzać gumowe elementy i przewody w samochodach oraz niszczyć izolację dachów. Kuna leśna jest bardziej skryta i wybiera lasy, szczególnie stare drzewostany o zwartych koronach.

Łasica jest wyspecjalizowanym łowcą drobnych gryzoni, głównie myszy i nornik. Uzupełniająco zjada jaja i małe ptaki, żaby czy jaszczurki. Spotkać ją można na polach, łąkach, w zaroślach, żywopłotach i na skrajach lasów. Bywa aktywna zarówno w dzień, jak i w nocy. Dzięki temu, że zjada dużo gryzoni, uważa się ją za sprzymierzeńca rolników i ogrodników.

Kuna a łasica w tabeli

Kuna domowa a leśna – jak je rozróżnić?

Oba gatunki kun są do siebie bardzo podobne. Najpewniejszą cechą jest plama na podgardlu. U kuny domowej jest biała i rozwidlona – jej odnogi sięgają nasady przednich łap. U kuny leśnej plama jest kremowa lub żółtawa i nierozwidlona. Kuna leśna ma też owłosione opuszki stóp i ciemny nos.

Pomocne bywa też miejsce obserwacji. Kuna widziana na strychu, w garażu czy pod maską samochodu to niemal na pewno kuna domowa. W głębi starego lasu częściej spotkamy kunę leśną, choć zasięgi obu gatunków się pokrywają.

Łasica a gronostaj – częsta pomyłka

Łasica częściej bywa mylona z gronostajem (Mustela erminea) niż z kuną. Gronostaj jest większy: ciało ma długości ok. 17–33 cm, a ogon ok. 4–12 cm. Najłatwiej rozpoznać go po czarnym końcu ogona, który zachowuje przez cały rok. Zimą gronostaj zwykle staje się całkowicie biały – oprócz tej czarnej końcówki.

Łasica ma ogon krótszy i bez czarnego zakończenia. W Polsce zimą bieleje tylko częściowo albo zostaje brązowa, jedynie nieco jaśniejsza. Oba gatunki są w Polsce objęte częściową ochroną gatunkową.

Kuna czy łasica w obejściu – co zrobić?

• Jeśli słyszysz hałasy na strychu nocą lub widzisz pogryzione przewody w aucie, sprawcą jest najpewniej kuna domowa, nie łasica.
• Uszczelnij otwory w dachu i budynkach gospodarczych, a kurnik zabezpiecz drobną siatką i pewnym zamknięciem.
• Łasica w ogrodzie czy na polu raczej pomaga, bo ogranicza liczbę gryzoni. Jest gatunkiem chronionym – nie wolno jej zabijać ani łapać.
• Przy poważnym problemie z kuną skontaktuj się z firmą zajmującą się zwierzętami w budynkach lub z lokalnym kołem łowieckim i nie stosuj trucizn.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Zobacz również

• Czym się różni daniel od jelenia?
• Czym się rożni łoś od jelenia?
• Czym się różni żmija od węża?
• Czym się różni zając od królika?